“ಅಮ್ಮನ ಟೀ ಸ್ಟಾಲ್” ಕಥೆ

ಹೃದಯ ಮಿಡಿಯುವ ಕಥೆ

“ಅಮ್ಮನ ಟೀ ಸ್ಟಾಲ್” ಕಥೆ

ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ಪಾಲಿನ ಅನ್ನದಾತರು ಯಾರೆಂದರೆ ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ರೈಲು ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿ ಇಳಿದಾಗ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಟೀ ಮತ್ತು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ನೀಡುವ ಟೀ ಸ್ಟಾಲ್ ನವರು..ಈ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಸುಬ್ಬಮ್ಮ ನೀಡಿದ “ಕೊನೆಯ ಕಪ್ ಟೀ”
ಅಮ್ಮನ ಕೊನೆಯ ಗಿರಾಕಿ..

ಹೃದಯ ಮಿಡಿಯುವ ಕಥೆ ಓದಿ

🌹♥️ “ರೈಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಷನ್‌ನ ಟೀ ಸ್ಟಾಲ್” ♥️🌹
ಯಶವಂತಪುರ ರೈಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಷನ್. ಪ್ಲಾಟ್‌ಫಾರ್ಮ್ ಒಂದು. 68 ವರ್ಷದ ಸುಬ್ಬಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿ. 45 ವರ್ಷದಿಂದ ಟೀ ಸ್ಟಾಲ್ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಹೆಸರು – “ಸುಬ್ಬಮ್ಮ ಟೀ ಸ್ಟಾಲ್”

ಗಂಡ ರಾಮಯ್ಯ ರೈಲ್ವೆ ಗ್ಯಾಂಗ್‌ಮ್ಯಾನ್ ಆಗಿದ್ದ. 30 ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಹಳಿ ರಿಪೇರಿ ಮಾಡುವಾಗ ರೈಲು ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದು ಹೋದ. ಆಗ ಮಗ ಮಹೇಶ್‌ಗೆ 10 ವರ್ಷ.

ಸುಬ್ಬಮ್ಮ ಮಗನನ್ನು ಓದಿಸಿದಳು. ಮಹೇಶ್ ಈಗ ಲಂಡನ್‌ನಲ್ಲಿ ಇಂಜಿನಿಯರ್. ತಿಂಗಳಿಗೆ ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ಸಂಬಳ.

ಆದ್ರೆ ಸುಬ್ಬಮ್ಮ ಟೀ ಸ್ಟಾಲ್ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. “ರಾಮಯ್ಯನ ನೆನಪು ಇಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಈ ಸ್ಟಾಲ್ ಬಿಟ್ಟರೆ ಅವನನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡಂಗೆ” ಅಂತಾಳೆ.

ಬೆಳಗ್ಗೆ 6 ಗಂಟೆಗೆ ಸ್ಟಾಲ್ ತೆರೆಯುತ್ತಾಳೆ. ರಾತ್ರಿ 10ಕ್ಕೆ ಮುಚ್ಚುತ್ತಾಳೆ. ರೈಲ್ವೆ ಸಿಬ್ಬಂದಿ, ಪೊಲೀಸ್, ಕೂಲಿ – ಎಲ್ಲರಿಗೂ 5 ರೂಪಾಯಿ ಟೀ. “ಲಾಭ ಬೇಡ, ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದರೆ ಸಾಕು” ಅನ್ನುತ್ತಾಳೆ.

ಮಹೇಶ್ ಪ್ರತಿ ಭಾನುವಾರ ವಿಡಿಯೋ ಕಾಲ್: “ಅಮ್ಮಾ, ಲಂಡನ್‌ಗೆ ಬಾ. ಇಲ್ಲಿ ರೆಸ್ಟ್ ಮಾಡು. ಸ್ಟಾಲ್ ಯಾಕೆ?”
ಸುಬ್ಬಮ್ಮ: “ಬೇಡ ಕಣೋ. ನಾನು ಬಂದ್ರೆ ರಾಮಯ್ಯನಿಗೆ ಯಾರು ಟೀ ಕೊಡ್ತಾರೆ? ಅವನು ರಾತ್ರಿ ಡ್ಯೂಟಿಗೆ ಬರ್ತಾನೆ ಅಂತ ಕಾಯ್ತೀನಿ.”

ಮಹೇಶ್‌ಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ – ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಸ್ತನ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್. 3ನೇ ಸ್ಟೇಜ್. 2 ವರ್ಷದಿಂದ ಮಾತ್ರೆ ತಗೋತಿದ್ದಾಳೆ. ಆಪರೇಷನ್‌ಗೆ 3 ಲಕ್ಷ ಬೇಕು. ಮಗನ ಹತ್ರ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. “ಅವನಿಗೆ ಲಂಡನ್‌ನಲ್ಲಿ ಮನೆ ಲೋನ್ ಇದೆ. ನನ್ನ ಕಾಯಿಲೆ ಹೇಳಿದ್ರೆ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಬರ್ತಾನೆ” ಅಂತ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದಳು.

ಕೊನೆ ಕಪ್ ಟೀ

2026 ಮೇ. ಸುಬ್ಬಮ್ಮನಿಗೆ ನೋವು ಜಾಸ್ತಿ ಆಯ್ತು. ಆದ್ರೂ ಸ್ಟಾಲ್ ತೆರೆದಳು.

ಅದೇ ದಿನ ರಾತ್ರಿ 10 ಗಂಟೆ. ಬೆಂಗಳೂರು-ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ ಎಕ್ಸ್‌ಪ್ರೆಸ್. ಪ್ಲಾಟ್‌ಫಾರ್ಮ್ ಒಂದರಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತು. ಒಬ್ಬ 7 ವರ್ಷದ ಹುಡುಗಿ ಓಡಿ ಬಂದಳು – ಕಾವ್ಯ. ಕೈಯಲ್ಲಿ 2 ರೂಪಾಯಿ.

“ಅಜ್ಜಿ… ಟೀ… 2 ರೂಪಾಯಿ ಮಾತ್ರ ಇದೆ… ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಜ್ವರ… ರೈಲಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾನೆ…”

ಸುಬ್ಬಮ್ಮ ನೋಡಿದಳು. ಮಗು ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎರಡು ಕಪ್ ಟೀ ಮಾಡಿ, 2 ಬನ್ ಜೊತೆ ಕೊಟ್ಟಳು. “ತಗೋ ಮಗಳೇ. ದುಡ್ಡು ಬೇಡ. ಅಪ್ಪಂಗೆ ಮತ್ತು ನಿನಗೆ ಟೀ”

ಕಾವ್ಯ: “ಅಜ್ಜಿ, ನೀನು ಒಳ್ಳೆಯವಳು. ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಥರ ಇದ್ದೀಯಾ. ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿ ಸತ್ತು ಹೋದಳು.”

ಸುಬ್ಬಮ್ಮನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು. “ಹೋಗು ಮಗಳೇ. ರೈಲು ಹೊರಡುತ್ತೆ.”

ರೈಲು ಹೊರಟಿತು. ಸುಬ್ಬಮ್ಮ ಶಟರ್ ಎಳೆದಳು. ಎದೆ ನೋವು. ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದಳು.

ರೈಲ್ವೆ ಪೊಲೀಸ್ ರಮೇಶ್ ಓಡಿ ಬಂದ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದ. KC ಜನರಲ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆ.

ಡಾಕ್ಟರ್: “ಅಜ್ಜಿ, ತಕ್ಷಣ ಆಪರೇಷನ್ ಆಗಬೇಕು. ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಹರಡಿದೆ. 48 ಗಂಟೆ ಒಳಗೆ ಮಾಡದಿದ್ರೆ ಕಷ್ಟ.”

ಸುಬ್ಬಮ್ಮ ರಮೇಶ್‌ಗೆ ಹೇಳಿದಳು: “ಮಗನೇ, ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡು. ನನ್ನ ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್‌ಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡು. ಆದ್ರೆ ‘ಕ್ಯಾನ್ಸರ್’ ಅಂತ ಹೇಳಬೇಡ. ಸುಮ್ನೆ ‘ಅಮ್ಮಂಗೆ ಹುಷಾರಿಲ್ಲ, ಮಾತಾಡಬೇಕು’ ಅಂತ ಹೇಳು.”

ಲಂಡನ್‌ನಿಂದ ಮಿಸ್ಡ್ ಕಾಲ್

ರಮೇಶ್ ಲಂಡನ್‌ಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದ. ರಾತ್ರಿ 2 ಗಂಟೆ ಲಂಡನ್ ಟೈಮ್.

ಮಹೇಶ್: “ಯಾರು?”
“ಸಾರ್, ನಾನು ರಮೇಶ್. ಯಶವಂತಪುರ ರೈಲ್ವೆ ಪೊಲೀಸ್. ನಿಮ್ಮ ಅಮ್ಮ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ. ಒಮ್ಮೆ ಮಾತಾಡಿ.”
“ಏನಾಯ್ತು? ಸೀರಿಯಸ್ಸಾ?”
“ಸಾರ್… ಡಾಕ್ಟರ್ ಮಾತಾಡ್ತಾರೆ.” ಫೋನ್ ಡಾಕ್ಟರ್‌ಗೆ ಕೊಟ್ಟ.

ಡಾಕ್ಟರ್: “ಮಿಸ್ಟರ್ ಮಹೇಶ್, ನಿಮ್ಮ ತಾಯಿಗೆ 3ನೇ ಸ್ಟೇಜ್ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್. ತಕ್ಷಣ ಆಪರೇಷನ್. 3 ಲಕ್ಷ. ಮತ್ತು… ನೀವು ಬರೋದು ಒಳ್ಳೆಯದು.”

ಮಹೇಶ್: “ಡಾಕ್ಟರ್, ನಾನು ಈಗ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಡೆಲಿವರಿ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಇದ್ದೀನಿ. 10 ದಿನ ಬೇಕು. ದುಡ್ಡು ಈಗಲೇ ಕಳಿಸ್ತೀನಿ. ಬೆಸ್ಟ್ ಟ್ರೀಟ್ಮೆಂಟ್ ಕೊಡಿ. ನಾನು ವೀಡಿಯೋ ಕಾಲ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ.”

ಫೋನ್ ಕಟ್.

ಸುಬ್ಬಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಳು. ನರ್ಸ್‌ಗೆ ಪೆನ್ ಕೇಳಿದಳು. ಹಳೇ ಬಿಲ್ ಬುಕ್ ಹರಿದು ಲೆಟರ್ ಬರೆದಳು:

“ನನ್ನ ಕಂದ ಮಹೇಶ್‌ಗೆ,
ನಾನು 45 ವರ್ಷ ರೈಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಷನ್‌ನಲ್ಲಿ ಟೀ ಮಾರಿದೆ. ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ಜನ ‘ಟೀ’ ಕುಡಿದು ಹೋದರು. ಕೆಲವರು ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟರು, ಕೆಲವರು ‘ನಾಳೆ ಕೊಡ್ತೀನಿ ಅಜ್ಜಿ’ ಅಂದರು. ಯಾರನ್ನೂ ‘ದುಡ್ಡು ಕೊಡಲಿಲ್ಲ’ ಅಂತ ಬೈದಿಲ್ಲ.

ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ? ನಿನ್ನ ಅಪ್ಪ ರಾಮಯ್ಯ ರೈಲ್ವೆ ಹಳಿ ಮೇಲೆ ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟ. ಅವನು ಹೋಗುವಾಗ ‘ಸುಬ್ಬಿ, ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡೋರಿಗೆ ನೀರು, ಟೀ ಕೊಡು. ಅವರ ಆಶೀರ್ವಾದ ಸಿಗುತ್ತೆ’ ಅಂದಿದ್ದ.

ನಾನು ಆ ಮಾತು 45 ವರ್ಷ ಪಾಲಿಸಿದೆ. ಆದ್ರೆ ಕಣೋ, ನನ್ನ ‘ಕೊನೆ ಕಪ್ ಟೀ’ಗೆ ‘ಸಕ್ಕರೆ’ ಹಾಕೋಕೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಕಹಿ ಆಗಿದೆ.

ನಿನ್ನೆ ಒಬ್ಬ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ ಬಂದಳು – ಕಾವ್ಯ. ‘2 ರೂಪಾಯಿ ಮಾತ್ರ ಇದೆ ಅಜ್ಜಿ’ ಅಂದಳು. ನಾನು ಟೀ ಕೊಟ್ಟೆ. ದುಡ್ಡು ತಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ? 25 ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ನೀನೂ ಹೀಗೆ ‘ಅಮ್ಮಾ, 1 ರೂಪಾಯಿ ಕೊಡು, ಬನ್ ತಗೋತೀನಿ’ ಅಂತಿದ್ದೆ. ನಾನು ಕೊಡ್ತಿದ್ದೆ.

ಈಗ ನನಗೆ ಆಪರೇಷನ್‌ಗೆ 3 ಲಕ್ಷ ಬೇಕು. ನೀನು ’10 ದಿನ’ ಅಂದೆ. ಕಣೋ, ನನ್ನ ‘ರೈಲು’ ಪ್ಲಾಟ್‌ಫಾರ್ಮ್ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡ್ತಾ ಇದೆ. 10 ದಿನ ‘ವೇಟಿಂಗ್ ಲಿಸ್ಟ್’ನಲ್ಲಿ ಇರೋಕೆ ಟೈಮ್ ಇಲ್ಲ.

ನಾನು ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದೀನಿ. ನನ್ನ ಟೀ ಸ್ಟಾಲ್, ನನ್ನ ಉಳಿತಾಯ 8 ಲಕ್ಷ, ನನ್ನ ಚಿನ್ನ – ಎಲ್ಲ ರೈಲ್ವೆ ಕೂಲಿಕಾರರ ಮಕ್ಕಳ ಸ್ಕಾಲರ್‌ಶಿಪ್‌ಗೆ ದಾನ ಮಾಡಿದ್ದೀನಿ. ‘ರಾಮಯ್ಯ-ಸುಬ್ಬಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾನಿಧಿ’ ಅಂತ ಹೆಸರು.

ಬೇಜಾರ್ ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡ. ನಿನಗೆ ಲಂಡನ್‌ನಲ್ಲಿ ಬಂಗಲೆ ಇದೆ. ಆದ್ರೆ ಇಲ್ಲಿ 100 ಕೂಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ‘ಸ್ಕೂಲ್ ಬ್ಯಾಗ್’ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ‘1 ಕಪ್ ಟೀ’ ದುಡ್ಡು ಅವರ ‘ಜೀವನ’ ಕಟ್ಟುತ್ತೆ.

ನೀನು ಬರಬೇಡ. ಫ್ಲೈಟ್ ಟಿಕೆಟ್ 1.5 ಲಕ್ಷ. ಆ ದುಡ್ಡಲ್ಲಿ 100 ಮಕ್ಕಳಿಗೆ 1 ವರ್ಷ ಪುಸ್ತಕ ಬರುತ್ತೆ. ಬದಲಾಗಿ ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡು – ಲಂಡನ್‌ನಲ್ಲಿ ‘ಸುಬ್ಬಮ್ಮ ಟೀ’ ಅಂತ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಕೆಫೆ ತೆರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಟೀ ಮಾರು. ಬೋರ್ಡ್ ಹಾಕು – ‘1 ಕಪ್ ಟೀ = 1 ಮಗುವಿನ ನಗು’. ಆಗ ನಾನು ಅಲ್ಲೇ ಇರ್ತೀನಿ.

ನನ್ನ ಸ್ಟಾಲ್‌ನ ‘ಬಿಲ್ ಬುಕ್’ ಸ್ಟೇಷನ್ ಮಾಸ್ಟರ್ ಹತ್ತಿರ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಅದರಲ್ಲಿ 10,000 ಜನರ ‘ಬಾಕಿ’ ಇದೆ – ‘ನಾಳೆ ಕೊಡ್ತೀನಿ ಅಜ್ಜಿ’ ಅಂತ ಬರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅದು ‘ದುಡ್ಡು’ ಅಲ್ಲ ಕಣೋ. ಅದು ‘ಆಶೀರ್ವಾದ’. ಅದನ್ನು ‘ಕಲೆಕ್ಟ್’ ಮಾಡು. ಹೇಗೆ? ಸುಮ್ನೆ ಅವರನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡು.

ನಾನು ಹೋಗ್ತಿದ್ದೀನಿ ಮಗಾ. ನನ್ನ ‘ಲಾಸ್ಟ್ ಅನೌನ್ಸ್‌ಮೆಂಟ್’: ‘ಗಮನಿಸಿ ಪ್ರಯಾಣಿಕರೇ, ಸುಬ್ಬಮ್ಮ ಟೀ ಸ್ಟಾಲ್ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮುಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ಕಾರಣ – ಮಾಲಕಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣ. ಟಿಕೆಟ್ ಕನ್ಫರ್ಮ್. ಆದರೆ ದುಃಖ ಬೇಡ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವಳು ಹೋಗುವಾಗ 100 ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ‘ಲೈಫ್’ ಅನ್ನೋ ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ.’

-ನಿನ್ನ ಕೊನೆ ಕಪ್ ಟೀ ಮಾಡಿದ ಅಮ್ಮ, ಸುಬ್ಬಮ್ಮ
ಸ್ಟಾಲ್ ನಂಬರ್:1, ಪ್ಲಾಟ್ಫಾರ್ಮ್ 1, ಯಶವಂತಪುರ್. ಸ್ಟೇಟಸ್ : ಕ್ಲೋಸ್ಡ್ ಫೋರೆವೆರ್ . ಬಟ್ ಲವ್ : ಓಪನ್ 24×7.”

ಲಂಡನ್‌ನಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗಿದ ರೈಲು

ಲೆಟರ್ ಕೊರಿಯರ್ ಮಾಡಲು ನರ್ಸ್ ಗೆ ಹೇಳಿ ಸುಬ್ಬಮ್ಮ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದಳು. ಮಾರನೇ ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ 6:05. ಪ್ಲಾಟ್‌ಫಾರ್ಮ್ 1ರಲ್ಲಿ ಅನೌನ್ಸ್‌ಮೆಂಟ್ ಆದಂತೆ ಅವಳ ಉಸಿರು ನಿಂತಿತು.

ಯಶವಂತಪುರ ಸ್ಟೇಷನ್‌ನ ಎಲ್ಲ ಅಂಗಡಿ 2 ಗಂಟೆ ಬಂದ್. 1000 ಜನ ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರು – ಕೂಲಿಗಳು, ಪೊಲೀಸರು, ಟಿಕೆಟ್ ಕಲೆಕ್ಟರ್, ಪ್ರಯಾಣಿಕರು. ಎಲ್ಲರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಪ್ ಟೀ. “ಅಜ್ಜಿ ಕೊನೆ ಸಲ ಕುಡಿಸು” ಅಂತ.
ಎಲ್ಲರ ಬಾಯಲ್ಲೂ ಒಂದೇ ಮಾತು. ಸುಬ್ಬಮ್ಮ ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯವರು.

ಲೆಟರ್ ಲಂಡನ್ ತಲುಪಿತು. ಮಹೇಶ್ ಓದಿ ಕುಸಿದ. ಅದೇ ದಿನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ರಾಜೀನಾಮೆ. 48 ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರು.

ನೇರ ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ. ಅಮ್ಮನ ಸಮಾಧಿ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಅತ್ತ: “ಅಮ್ಮಾ… ನಾನು ಬಂದೆ… ಲೇಟ್ ಆಯ್ತು… ಸಾರಿ ಅಮ್ಮಾ…”

ರೈಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಷನ್ ಮಾಸ್ಟರ್ ಬಂದರು: “ಮಹೇಶ್, ನಿನ್ನ ಅಮ್ಮನ ಬಿಲ್ ಬುಕ್.”

ಮಹೇಶ್ ತೆರೆದ. ಪೂರ್ತಿ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ 10,000 ಹೆಸರು. “ರಮೇಶ್ – 5 ರೂಪಾಯಿ, ನಾಳೆ ಕೊಡ್ತೀನಿ”, “ಲಕ್ಷ್ಮಿ – 10 ರೂಪಾಯಿ, ಸಂಬಳ ಬಂದ ಮೇಲೆ”, “ಕಾವ್ಯ – 20 ರೂಪಾಯಿ, ದೊಡ್ಡವಳಾಗಿ ತೀರಿಸ್ತೀನಿ”.

ಕೊನೆ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ಬರೆದಿದ್ದಳು: “ಈ ಬಾಕಿ ವಸೂಲಿ ಮಾಡಬೇಡ. ಇದು ನನ್ನ ‘ಪುಣ್ಯದ ಲೆಕ್ಕ’. ಯಾರು ಕೊಡಲಿಲ್ಲವೋ ಅವರಿಗೆ ‘ಕ್ಷಮೆ’ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡು. ಆಗ ನನ್ನ ‘ಅಕೌಂಟ್’ ಕ್ಲೋಸ್ ಆಗುತ್ತೆ.”
ಹೊಸ ಸ್ಟಾಲ್,ಹಳೆ ರುಚಿ

ಮಹೇಶ್ ಲಂಡನ್‌ಗೆ ವಾಪಸ್ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಯಶವಂತಪುರ ಪ್ಲಾಟ್‌ಫಾರ್ಮ್ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಸ್ಟಾಲ್ ತೆರೆದ. ಹೆಸರು – “ಅಮ್ಮನ ಟೀ ಸ್ಟಾಲ್ – 2.0”.

ಆದ್ರೆ ಇಲ್ಲಿ ಟೀ ಫ್ರೀ ಅಲ್ಲ. 10 ರೂಪಾಯಿ. ಯಾಕೆ? ಬೋರ್ಡ್‌ನಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದೆ:

“1 ಕಪ್ ಟೀ = 10 ರೂಪಾಯಿ.
5 ರೂಪಾಯಿ = ಟೀ ಖರ್ಚು.
5 ರೂಪಾಯಿ = ರಾಮಯ್ಯ-ಸುಬ್ಬಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾನಿಧಿಗೆ.
ನೀವು ಟೀ ಕುಡಿದರೆ 1 ಕೂಲಿ ಮಗುವಿಗೆ ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಸಿಗುತ್ತೆ.
ನನ್ನ ಅಮ್ಮ 45 ವರ್ಷ ‘ಬಾಕಿ’ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಟೀ ಕೊಟ್ಟಳು.
ನಾನು ‘ಪಕ್ಕಾ ಬಿಲ್’ ಮಾಡಿ ‘ಪುಣ್ಯ’ ಸಂಪಾದಿಸ್ತೀನಿ.”

ಈಗ ಪ್ರತಿದಿನ 1000 ಕಪ್ ಟೀ ಮಾರಾಟ. ತಿಂಗಳಿಗೆ 1.5 ಲಕ್ಷ ‘ವಿದ್ಯಾನಿಧಿ’ಗೆ ಹೋಗುತ್ತೆ. ನೂರು ಮಕ್ಕಳು ಓದುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಒಂದು ದಿನ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ ಕಾವ್ಯ – ಈಗ 9 ವರ್ಷ – ಸ್ಟಾಲ್‌ಗೆ ಬಂದಳು. ಕೈಯಲ್ಲಿ 20 ರೂಪಾಯಿ.

“ಅಂಕಲ್, ಒಂದು ಟೀ. ಅಜ್ಜಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಸಾಲ ತೀರಿಸಬೇಕು.”

ಮಹೇಶ್‌ಗೆ ಅರ್ಥ ಆಯ್ತು. ಇವಳು ಅಮ್ಮ ಕೊನೆ ದಿನ ಟೀ ಕೊಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ. ಅವಳನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡ. “ಮಗಳೇ, ನಿನ್ನ ಬಾಕಿ ತೀರಿದೆ. ಇನ್ನು ನೀನು ಪ್ರತಿದಿನ ಬಂದು ಫ್ರೀ ಟೀ ಕುಡಿ. ನೀನು ನನ್ನ ಅಮ್ಮನ ‘ಕೊನೆ ಗಿರಾಕಿ’. ನೀನು ‘VIP’.”

ಕಾವ್ಯ ಈಗ ಪ್ರತಿ ಸಂಜೆ ಸ್ಟಾಲ್‌ಗೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ. ಮಹೇಶ್‌ಗೆ “ಅಣ್ಣಾ” ಅಂತ ಕರೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಹೋಮ್‌ವರ್ಕ್ ಇಲ್ಲೇ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ.

ಸ್ಟಾಲ್‌ನ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಸುಬ್ಬಮ್ಮನ ಫೋಟೋ. ಕೆಳಗೆ ಅಮ್ಮನ ಕೊನೆ ಮಾತು:
“ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡೋರು ಬರ್ತಾರೆ, ಹೋಗ್ತಾರೆ. ಆದ್ರೆ ‘ಮನುಷ್ಯತ್ವ’ ಅನ್ನೋ ರೈಲು ಯಾವತ್ತೂ ‘ಲೇಟ್’ ಆಗಬಾರದು. ಟೀ ಜೊತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ‘ಪ್ರೀತಿ’ನೂ ಬೆರೆಸಿ ಕೊಡಿ.”

ಯಶವಂತಪುರ ಸ್ಟೇಷನ್‌ನಲ್ಲಿ ಈಗ ಅನೌನ್ಸ್‌ಮೆಂಟ್ ಬದಲಾಗಿದೆ:
“ಗಮನಿಸಿ ಪ್ರಯಾಣಿಕರೇ, ಪ್ಲಾಟ್‌ಫಾರ್ಮ್ ಒಂದರಲ್ಲಿ ‘ಅಮ್ಮನ ಟೀ ಸ್ಟಾಲ್’ ಇದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಟೀ ಜೊತೆ ‘ಆಶೀರ್ವಾದ’ ಫ್ರೀ ಸಿಗುತ್ತೆ. ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡಿ. ಏಕೆಂದರೆ ಕೆಲವು ಸ್ಟಾಲ್‌ಗಳು ‘ಜೀವನ’ದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಲ ಮಾತ್ರ ಸಿಗುತ್ತೆ.”

ನೀತಿ: ಅಮ್ಮ “ಟೀ ಸ್ಟಾಲ್” ಇದ್ದಂಗೆ. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ‘ಎದೆಹಾಲು’ ಕೊಡ್ತಾಳೆ, ದೊಡ್ಡವರಾದ ಮೇಲೆ ‘ಬುದ್ಧಿಮಾತು’ ಕೊಡ್ತಾಳೆ. ನಾವು ‘ಬಿಲ್’ ಕೊಡದೇ ಹೋದರೂ ‘ಬೈ’ ಅನ್ನಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ಒಂದು ದಿನ ‘ಶಟರ್’ ಹಾಕಿದ ಮೇಲೆ, ಎಷ್ಟೇ ‘ದುಡ್ಡು’ ಇದ್ರೂ ಆ ‘ರುಚಿ’ಯ ಟೀ ಮತ್ತೆ ಸಿಗಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ‘ಬಾಕಿ’ ಇಡಬೇಡಿ. ‘ಪ್ರೀತಿ’ ಅನ್ನೋ ‘ಟಿಪ್ಸ್’ ಜಾಸ್ತಿ ಕೊಡಿ.☕

ನೀವು ರೈಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಷನ್‌ಗೆ ಹೋದಾಗ ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ – ಟೀ ಮಾರುವ ಅಜ್ಜಿ/ಅಣ್ಣನಿಗೆ “ಚಿಲ್ಲರೆ ವಾಪಸ್ ಬೇಡ” ಅಂತ ಹೇಳಿ.

ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅವರು ‘ಟೀ’ ಮಾರ್ತಿಲ್ಲ. ‘ನೆನಪು’ ಮಾರ್ತಿದ್ದಾರೆ. 5 ರೂಪಾಯಿ ‘ಚಿಲ್ಲರೆ’ಗಿಂತ ‘ಕಿರುನಗು’ ದೊಡ್ಡದು.

ಮತ್ತು… ಇವತ್ತು ಅಮ್ಮಂಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ “ಟೀ ಕುಡಿದಿಯಾ ಅಮ್ಮಾ?” ಅಂತ ಕೇಳಿ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಆ 1 ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅವಳು 10 ವರ್ಷ ‘ಆಯುಸ್ಸು’ ಜಾಸ್ತಿ ಮಾಡ್ಕೋತಾಳೆ……
ಅಮ್ಮನ ಆಶೀರ್ವಾದ ಎಲ್ಲರ ಮೇಲಿರಲಿ.. ಎಂದು ತಿಳಿಸುತ್ತಾ ಈ ಕಥೆಗೆ ಪೂರ್ಣ ವಿರಾಮ ನೀಡುವೆ.. ನಾಳೆ ಮತ್ತೆ ಹೊಸ ಕಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಭೇಟಿ ಆಗೋಣ..
ನಮಸ್ಕಾರ